Historia walki z ospą prawdziwą – cz. 2

Historia walki z ospą prawdziwą – cz. 2

Historia walki z ospą prawdziwą – cz. 2

Następny krok ku zwycięstwie z chorobą został zrobiony przez angielskiego lekarza Edwarda Jennera, który odkrył, że mleczarki, chore na krowiarkę były całkowicie odporne na ospę prawdziwą. Pod koniec XVIII wieku Jenner pobrał płyn z krosty osoby chorej na krowiarkę i zaszczepił nim 8-letniego chłopca szczególnie narażonego na kontakt z chorobą. Zgodnie z oczekiwaniami uchroniło go to przed kontaktem z chorobą. Przed 1800 rokiem zaszczepiono w ten sposób około 100 000 osób.

Wirus krowianki obecny w szczepionce został w XIX wieku zastąpiony przez wirus vaccinia. Przez następne 100 lat wprowadzano nowe programy szczepień w krajach europejskich i w Stanach Zjednoczonych. Dzięki prowadzonym programom ostatnie przypadki zachorowania na wirusa miały miejsce w 1949 roku w Teksasie (8 przypadków, w tym jeden śmiertelny). Po II wojnie światowej większość krajów Ameryki Północnej, Zachodniej Europy, Australii i Nowej Zelandii było wolnych od ospy prawdziwej. Niestety inne regiony świata – Afryka i Indie, wciąż nie zostały uwolnione od wpływów choroby.

W 1967 roku Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) rozpoczęła międzynarodową kampanię mającą na celu wyeliminowanie wirusa. Cel został zrealizowany w ciągu 10 lat głównie dzięki masowym szczepieniom. Ostatni przypadek ospy prawdziwej miał miejsce w Somalii w 1977 roku. W 1980 roku choroba została uznana za eradykowaną.

W latach 70. i 80. wstrzymano masowe szczepienia. Początkowo zmiana dotyczyła ludności cywilnej, później zaczęła się także odnosić do personelu wojskowego. W tej chwili szczepionkę stosuje się tylko wśród osób narażonych na kontakt z chorobą – np. wśród pracowników laboratoryjnych.

Panadol Femina żółtaczka szczepienia za darmo, zapraszamy

Post a Reply

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *